Mavi Günlük

(aaalsozluk sitesindeki “ankara” girdisi altında, kiara adlı kullanıcının 13.09.2007 tarihli yazısıdır. İlk paragrafında yazılanların tümünü kalben paylaştığım için, yazarın iznine sığınarak burada hiçbir düzeltme/değişiklik yapmadan tekrar yayınlıyorum.)

“ankara sevdiklerini bırakıp geldiğin şehirdir.herkes yabancıdır,hiç kimse arkanda bıraktıkların gibi değildir ,olmayacaktır.ne sokakları güzeldir,ne sabahları.dumanlıdır sislidir hep bi somurtkan hep bi hüzün…ankara özlemin şehridir.özlersin ağlarsın,istisnasız her gece özlersin.kimse anlamaz seni burada,herkes buralıdır,kimse gerçeği ,geçmişi görmez ,anlatamazsın inandıramazsın.deniz kenarından yürüyemezsin burda ;herkes,susar,kabullenir.her şeyi ama her şeyi bırakıp dönmek istersin.bildiğin bi şehir vardır büyüdüğün tüm arkadaşların sevdiklerin ordadır dönersen eğer diye herkes seni beklemektedir.sanırsın….telefon beklersin gelmez…yalanmış anlarsın ankara yüzüne yüzüne vurur senin.kimse seni beklemezmiş meğer anlarsın.kendine zorla alıştırır.bir kez her şeyini geride bırakıp gelince özlemene izin vermez.ankara acıdır ama ankara gerçektir…

zamanla anlarsın ankara da güzeldir.içinde hep bi burukluk kalır ama artık seversin.şehri şehir yapan binalar değildir anlarsın.dostlar edinirsin candan öte candır onlar.şehri şehir yapan canlar.belki de ilk aşktır ankara’yı bu kadar güzel yapan.aradan uzun zaman geçmiştir herkes kendi yolunu çizmiştir unutmazsın unutamazsın.kar yağsın diye beklersin çünkü ankara beyaz güzeldir.melek gibi….karda düşler kurulur karda sevgi vardır..ankara deliler gibi sevip de söyleyememenin şehridir.ankara yalnız şehirdir…

kimse beğenip de kartpostalını almaz.sadece yasarsan anlarsın.şehri şehir yapan binaları değilmiş sağ ol öğrettin bunu bana.dostların yanında oldukça çok sevdiğin çok çok sevdiğin şehirdir.yanındayken onların dünyanın en güzel şehridir.ömrün en güzel yılları en güzel lisesinde geçmiştir.ankara güzeldir ankara atatürk anadolu lisesinde okuduysan eğer…”