Mavi Günlük

(Bu metin yazdığım bir mektuptan alıntıdır.)

Yalnız olmak çok zordur. Derdini, sıkıntını ya da sadece gündelik olan-biteni biriyle sohet ederek paylaşamamak adeta ilahi -veya psikolojik- bir sınavdır. Ben o yalnızlığın nasıl bir şey olduğunu bilirim. Sadece bir kere de değil, bir kaç kere yaşadım.

Çok sevdiğim bir söz vardır: “Öldürmeyen üzüntü seni güçlendirir”. Bu yalnızlık sınavı da öyle bir şey. Eğer yalnızlığın sessizliğinde paniğe kapılmamayı başarırsan ve gerçekten istersen, o zaman kendi sesini duyabilirsin. Çoğu insan kendini tanıdığını düşünür. Hatta kendini tanımak için bir herhangi bir çabaya ihtiyaç olmadığını… Oysa ki bu hiçbir zaman doğru değildir. Herkes kendisini ya olmak istediği kişi gibi ya da olmak istemediği kişi gibi görür. Hani böylesi durumlarda “dön de aynaya bak” derler ya, o bile işe yaramaz. Çünkü beyninde kendini çizdiğin bir resim vardır ve aynaya baktığında da görebildiğin, aksinin beynince algılandığı şeklidir. Beyin o yansımayı kendindeki resmin filtresinden geçirip yorumlar. Yani ayna her ne kadar gerçeği gösterse de işin içine beynin girince tarafsız olmak zorlaşır.

Ama yalnız olduğunda, yapayalnız olduğunda, içine dönmeyi, beyninin içinde yol alıp o filtreleri farketmeyi ve istersen yok etmeyi başarabilirsin. Bunu başardığında da artık daha “farkında”sın demektir ve bu duygu insana kendini en güçlü hissettiren duygudur. Ayrıca bence insan, olduğuna inandığı kadar güçlüdür.

(13.07.2008 Ankara)